Kimse okumaz dedik ama yazma sebebim okunmasın diye değil. Okunsun isterim ben de her yazan kişi gibi ama bu devirde ‘kaydırma‘yı seviyoruz diyor insanlar. Ben ise anlamam o işlerden diyeceğim ama ben de bağımlısı oldum çok kısa sürelerle de olsa kaydırmanın. Mesela eğer YouTube’taki tüm izleme geçmişini kapatmazsanız sizi bir şekilde etkileyecek, odağınızı dağıtıp, zombileşmiş bir şekilde ilginizi sömüren bir şeyler izletmeyi başarıyorlar.

Benim ise buradaki niyetim şöyle, ben bir şekilde şahit olduğum şeylerin bana düşündürdüğü ve hissettikleri üzerine elimden geldiğince yazayım. Bakalım kelimeler arka arkaya geldikçe ne gibi anlamlara gelecekler. Bakalım bu anlamlar sizlerde ne gibi yansımalara vesile olacaklar.

20’lerin başında olsaydım Ali Şeriati gibi ‘Sizleri rahatsız etmeye geldim’ derdim, ama ben 30’ların sonuna yaklaşıyorum. Bunu düşününce çok etkilenmemiştim ama yazınca bir tuhaf oldum. 6 yaşımdan beri yazıyorum, 30 küsür sene geçmiş kelimeleri kendimi ifade etmek için bir yerlere kaydetmeye başlayalı. O zamanlar da çok okunma kaygım yoktu diye hatırlıyorum. Okunma kaygısı… Sanırım üniversite yıllarımda bunu çok ciddiye alıyordum, o zamanlar insan kendini nerede güçlü, güzel, yakışıklı, farklı ve diğer şekillerde ‘özel’ hissediyorsa orada görülmek istiyor. Bu kimi zaman bir hikaye anlatısı kimi zaman bir futbol sahası oluyor. Ben de blog tutuyordum o zamanlar, ve okunuyordum.

Şimdi sizleri rahatsız etmeye gelmedim, ama rahatsızlıklarımı ifade etmeye geldim. İnsanın tahammülü azalıyor mu yaşı ilerledikçe? Belki de durum belli şeyleri daha çabuk anlayabilmekten ileri geliyordur, ya da öyle sanmaktan.

Neyse bu seferlik, bu sayfaya mahsus lafı uzatmayayım. Allah izin verdikçe bu sayfaya hafta bir kaç kez bir şeyler yazacağım. Okunmaya değer olduğunu düşündüğüm şeyler yazacağım. Sizler de okur, bana sizde aksettirdikleri üzerine dönüş yaparsanız sevinirim, okumazsanız da bu sayfanın kendisi ismini gerçekleştirmiş olur.

Allah’a emanet olun,

13 Nisan 2026